— O Boże, o Boże! „O Matko moja! Ja będę przy niebie! „Przy jasném niebie Ja niebo otworzę!“ — Ach dziecie, dziecie! Ocknij się w obłędzie! Zlituj się, zlituj, modlę się do ciebie! „Daremnie Matko, nie wstrzymam się w pędzie, „Ale raz tylko przemknę się po niebie!“ — Spadniesz nieboże a mnie już nie będzie. . Msze (wakacje) Msze święte poniedziałek, środa, piątek: wtorek, czwartek, sobota: niedziela i święta: Biuro parafialne wtorek i czwartek: - sobota: - Kontakt Adres: Parafia Miłosierdzia Bożego Droga Leśna 60 64-600 Oborniki Telefon: 61 29 60 161 e-mail: Wstawiennictwo jest modlitwą prośby, która bardzo przybliża nas do modlitwy Jezusa. To On jest jedynym wstawiającym się u Ojca za wszystkich ludzi, a w szczególności za grzeszników. On jest Tym, który "zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi" (Hbr 7, 25). Sam Duch Święty "przyczynia się za nami w błaganiach... przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą" (Rz 8, 26-27). Wstawianie się za innymi, prośba o coś dla innych, jest - od czasu Abrahama - czymś właściwym dla serca pozostającego w harmonii z miłosierdziem Bożym. W czasie Kościoła wstawiennictwo chrześcijańskie uczestniczy we wstawiennictwie Chrystusa: jest wyrazem komunii świętych. We wstawiennictwie ten, kto się modli, "niech ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich" (Flp 2, 4), do tego stopnia, aby modlił się za tych, którzy wyrządzają mu zło. Pierwsze wspólnoty chrześcijańskie przeżywały bardzo głęboko tę formę dzielenia się. Paweł Apostoł pozwala im uczestniczyć w ten sposób w swoim posługiwaniu Ewangelii, ale też wstawia się za nimi. Wstawiennictwo chrześcijan nie zna granic: "za wszystkich ludzi, za królów i za wszystkich sprawujących władzę" (1 Tm 2, 1-2), za tych, którzy prześladują, za zbawienie tych, którzy odrzucają Ewangelię. (KKK 1601) Poniżej znajdują są intencje w różnych potrzebach. Wybierz jedną lub klika i pomódl się w tych intencjach przed także dodać własną intencję. Przepraszamy, możliwość umieszczania nowych intencji została tymczasowo zablokowana. zapytał(a) o 21:33 Boże, nie mam już siły... Możecie mi coś doradzić? Błagam... Chodzi o rodziców. Traktują mnie jak gów*o wartego bachora, które nie może nieć własnego zdania ani uczuć -,- Chodzi np. o to, że piszę sobie pracę do szkoły, tata mówi, że mam przynieść mu pilota od TV. Mówię, że piszę ważną pracę, i żeby wstał sam (leżał na kanapie...). On drze się na mnie i mówi "Zamknij się, masz wykonywać moje polecienia i się nie odzywać!". Inna sytuacja. Uczę się z Chemii, rodzice drą się na mnie, że nie zdam testu z Polaka, który też mam jutro. Biorę więc książkę z polaka. Po kilku minutach drą się na mnie, że mam się uczyć z Chemii, bo inaczej dostanę szlaban -,- Kolejna sytuacja. Chcę pomalować rzęsy tuszem. Mama drze się na mnie, że nie ma takiej opcji, bo nie ma zamiaru aby ludzie pomyśleli sobie, że pozwala mi na jakieś wielkie makijaże -,- No bez przesady! Nie mogę używać nawet tuszu do szkoły ... Marudzą też, że nie mówię im nic o znajomych, o sobie. Ale kiedy zaczynam mówić o swoich uczuciach, marudzą "Nie myśl tak, masz mysleć tak...". Co dzien powtarzają mi, że mam im powiedzieć, jeśli będę miała chłopaka, ale też mówią często, że nie ma mowy, aby pozwolili mi się umawiać z jakimiś chłopakami, i niech tylko spróbuję się z kimś spotykać. Fajnego kolesia trzymam na razie na dystans, na szczęście widujemy się w szkole, więc to nie jest największym problemem. Ogólnie chodzi o to, że traktują mnie jak dziecko. Podejmują za mnie decyzję, a ja choć próbuję się sprzeciwiać, nic to nie daje. Dostaję po prostu szlaban, zabierają mi kompa, czy coś w tym stylu. Nie wiem już co robić, rozmowa z nimi nic nie daje... Nie chcę też ich ranić, bo wiem, że mnie kochają, pomimo, że tak traktują...Ps. Wiem, że sporo tu tekstu ,ale mam nadzieję, że ktoś okaże jednak serce i przeczyta, doradzi mi coś. Na prawdę bardzo proszę! Jeśli to ma jakieś znaczenie, to jestem w 3 klasie gimnazjum. Odpowiedzi Hm.. Ciężka sprawa z tymi rodzicami. W końcu masz już 16 lat, nie jesteś dzieckiem, więc nie powinni Cię tak traktować. Nie wiem, czy to coś pomoże, ale na początku możesz pokazać im, że jesteś odpowiedzialna, spróbować się jakoś usamodzielnić. W tym już Twoja głowa, jak to zrobić. Możesz przysiąść do lekcji, posprzątać z własnej woli, zrobić zakupy, no nie wiem, cokolwiek, byleby jakoś udowodnić im w jakiś sposób, że jesteś dojrzała i nie jesteś dzieckiem. Możesz też ponownie spróbować z nimi porozmawiać. Na spokojnie, bez krzyku. Powiedzieć, że nie chcesz, żeby tak Cię traktowali, że źle się czujesz z tym, że rodzice nie mają do Ciebie zaufania. Ty jesteś na miejscu, a ja daleko, więc najlepsza rada na odlegość: Poczuj się odpowiedzialna (ale tak naprawdę na 100%) za swoje zycie i swoje szczęscie i napisz co zamierzasz z tym zrobić (możesz na moim profilu w komentarzach). Serio, to Ci pomoże, jeśli moją radę potraktujesz poważnie. Miki. odpowiedział(a) o 22:50 Głupia sytuacja. Ja miałam podobnie, ba, chyba nawet gorzej. W końcu rodzice doszli do wniosku że ich zakazy i tak nic nie dadzą, i teraz nic mi nie każą, a przynajmniej radzą. Dzięki temu uświadomiłam sobie że skoro ja zawaliłam szkołę, to mi będzie później ciężko z pracą to nie ważne. Myślę że Twoi rodzice nie mogą przyjąć do wiadomości, że już nie jesteś małą dziewczynką. Jest to dla nich ogromny szok, jak z resztą dla każdego rodzica (też to przeżywałam...).Oprócz tego traktują Cię trochę nie fair. Skoro rozmawianie nic nie daje, to naprawdę nie wiem, jak Ci pomóc... Spróbuj dawać im to, czego ty od nich oczekujesz - u mnie podziałało. Jeżeli potrzebujesz pomocy nadal - pisz, postaram się pomóc bo życie dało mi wyjątkowego kopa w dupę, także wiem, co czujesz. kitek172 odpowiedział(a) o 23:02 O chłopaku na 100% nic nie mów! Myślę że musisz się postawić powiedzieć koniec kropka i tyle! Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Nie mówcie, że to nie ma sensu, że to ponad nasze siły — powiedział podczas homilii w Inowrocławiu prymas Polski abp Wojciech Polak. Wskazał, że "trzeba mieć odwagę spojrzeć w twarz". Mszą św. pod przewodnictwem abpa Polaka rozpoczęły się w Inowrocławiu uroczystości Bożego Ciała. Po eucharystii z ulicami miasta wyruszy procesja. Abp Polak w Inowrocławiu "Wyjedziemy dziś, już za chwilę, z Eucharystią na ulice naszego miasta. Wyjdziemy z Panem Jezusem w dłoniach i w sercu. Wyjdziemy, bo przecież dziś Boże Ciało. Procesja z Najświętszym Sakramentem jest wyrazem naszej wiary. Ale jeśli nieco dziś lepiej może zrozumieliśmy prawdziwy sens tego łamanego i dzielonego Chleba, Eucharystii, i my, jak Dwunastu, musimy usłyszeć również Chrystusowe zaproszenie, wezwanie: wy dajcie im jeść" - mówił w homilii prymas Polski. Dodał, że nie wolno mówić, że "to nie ma sensu, że to ponad nasze siły", a także "że już przecież tyle razy próbowaliśmy i nic z tego nie wyszyło". "Trzeba mieć odwagę spojrzeć w twarz. Nie odwrócić oczu. Nie zdezerterować. Nie uciec. Nie odrzucić i obojętnie zostawić. Nawet jeśli wciąż powtarzamy, że przecież tak niewiele możemy pomóc, że mamy mało i że nie jesteśmy tego w stanie uczynić, pamiętajmy, nie jesteśmy nigdy sami. Jest przecież Ten, który bierze to, co mamy z naszych rąk, jak kiedyś wziął chleb i ryby z rąk zdziwionych i zaskoczonych uczniów, błogosławi, łamie i innym rozdaje" - powiedział w homilii podczas mszy świętej abp Polak. Źródło: PAP / kb Tworzymy dla Ciebie Tu możesz nas wesprzeć. Od jakiegoś czasu nachodza mnie myśli że mogę zrobić małemu krzywdę.. NIe chcę, kocham Go nad życie!!! NIe wyobrażam sobie.. ale nachodzą mine tak straszne myśli, że boję isę o niego... im bardziej się nakręcam tym bardziej zaczynam wierzyć że jestem szalona!!! Nie jesteś szalona. To nerwica natręctw. Obsesje, w których motywem przewodnim jest agresja: U pacjenta spontanicznie mogą pojawić się myśli dotyczące skrzywdzenia, pobicia czy zranienia kogoś. Myśli te mogą dotyczyć osób obcych (np. mijanych na ulicy) jak również bliskich osób co dodatkowo powoduje zwiększenie cierpienia u chorego. Myśli mimo pojawienia się u pacjenta nie są przez niego realizowane, dlatego osoba cierpiąca na obsesje nie stanowi zagrożenia dla siebie i otoczenia.

boże nie mam już siły